Mitzwah.... of hoort dit er gewoon bij? (2)
Gisteren, Dinsdag, was geen gewone lesdag voor M. Hij had die ochtend de fiets van zijn vrouw mee genomen naar het werk en op een of andere manier was het fiets sleuteltje weg en...nergens te vinden.
Toen ik kwam ging M. net weg met wat gereedschap om te zien of het slot open gebroken kon worden. Intussen moest J. een meisje naar school brengen. Daarna ook het tweede meisje. Ukkepukkie bleef bij mij en we wachtten geduldig af.
Toen moeder dus eindelijk de handen vrij had stelde ik voor haar maar een dictee te laten schrijven en hard op te lezen i.p.v. haar man.
Na die les kwam M. weer terug. Hij was teleurgesteld dat het hem niet gelukt was de fiets van het slot te ontdoen. Hij had het al over iemand die het voor 5 of 10 Euro zou open zagen.
Ik stond op het punt te vertrekken maar zag dat zijn vrouw heel ontsteld was met de gedachte dat dit weer een onvoorziene uitgave zou zijn die niemand ten goede zou komen, behalve de ontvanger.
Ik zag in gedachte M. al met die fiets over straat sjouwen en het leek mij helemaal niets. Men zou kunnen denken dat het een 'ontvreemde fiets' was.
De man was goed overstuur, en daarom stelde ik voor met hem mee te gaan, nog een stuk gereedschap mee te nemen, een 500 gram wegende hamer, en het nog eens te proberen. Mijn gedachte was:' Goed of slecht, maar dat slot moet er gewoon 'af'.
Ik reed dus achter M. aan en wist niet wat ik zag toen hij het plein van de Draaikom opreed. Hij had die morgen gewerkt aan de gym-zaal en daar stond inderdaad de fiets met een gemoerd slot wat toch nog grote weerstand bleek te bieden.
Mijn aandeel was die fiets stevig vast te houden, want die had de vervelende neiging op eigen gelegenheid weg te rijden. Met mijn andere hand hield ik, aan mijn kant, de nijptang stevig om het slot. M. pakte de andere kant beet met een plyer en al vervormde schroeven draaier en bleef beuken met de halve kilo hamer. Het zweet stond hem op zijn voorhoofd maar hij was vast besloten te laten zien wat hij waard was.
We hebben wel drie kwartier getobd en plotseling zag M. licht in de tunnel en riep verrukt...OOH!
Ik moet zeggen, dat slot heeft zijn maker eer aan gedaan. Het was een Batavus.
Maar nu moest M. hoognodig naar zijn werk. Daarom nam ik de fiets mee om bij hem thuis af te leveren. Het was een grote overwinning voor M, de man was duidelijk opgelucht. Mijn aandeel in die operatie heeft hem alleen de motivatie gegeven niet op te geven en dat was het allemaal waard.
Ja Carla, dacht je werkelijk dat ik ben gaan lopen met die twee fietsen...?
Comments
No comments yet. You can be the first!