Mijn eerste stapjes naar 'Met Taal op Weg' (7)
+3.Geboren in Huizen in 1936. Getogen in Bussum en sinds 1962 op verkenning tocht geweest in Engeland, Italië en Israël. Leerde de talen en ook mijn man kennen, die werkzaam was bij de Hollandsche Bank Unie in Haifa. Wij trouwden en vestigden ons in Kiriat Yam, ongeveer 10 KM ten noorden van Haifa Israël. Daar werden onze twee zonen geboren. Nathan in 1968 en Michael in 1974.
In Israël wordt erg de nadruk gelegd op onderwijs. Een van de rechters van het Opperste gerechtshof in Jeruzalem bracht het als volgt onder woorden: "Ze kunnen je alles afnemen, tot je ondergoed toe, behalve wat in je hoofd zit."
Zowel Nathan als Mike, kregen in de laatste twee jaar van de Hoge School al een beroeps gerichte opleiding. Dat werkte heel eenvoudig. Als je goed was in wiskunde, dan was Elektronica dé opleiding. Die komt altijd van pas.
Na de HBS dienden zij beiden, ieder op zijn tijd, voor drie jaar in het leger. Te beginnen bij de Luchtmacht. Toen dat achter de rug was, werd Nathan student aan de universiteit van Haifa. Hij werd advocaat (en moeder was trots). Eerst werkte hij bij een gerenommeerd advocaten kantoor in Haifa. Later had hij zijn eigen kantoor in dezelfde plaats.
Ook Michael (MIKE) diende zijn tijd uit in de militaire dienst. Hij besloot verder te gaan per vliegtuig. Mike haalde eerst zijn Privé-brevet en later ook zijn CPL (Commercieel).
Nathan werd bevangen door het vliegvirus en besloot ook te gaan vliegen, FULL TIME. Hij nam een compagnon in zijn kantoor en bleef daar nog minimaal werk doen t.b.v. 'de ouwe getrouwen' die persé door de baas zelf geholpen wilden worden. Aldus stortte Nathan zich met alles wat hij had op het vliegwezen. Hij werd Commerciële piloot en Instructeur met vele tevreden klanten en leerlingen.
In 2001 besloot het tweetal 'en promptu' met moeder mee te gaan voor een bezoekje aan Nederland. Beiden bezaten hiervoor een geldig paspoort.
Terstond besloot Mike ook in Nederland te gaan wonen. Hij pakte zijn biezen en werd door zijn tante Greet hier in Huizen 'opgevangen'.
Mike rapporteerde naar zijn moeder in Israël: "Alles OK hier Mam, maar de taal, daar bijt je de tanden op stuk". Elke dag leerde hij Nederlands op het Universiteit in Utrecht. Ook in de praktijk leerde hij het Nederlands, maar behield het accent én uiterlijk van een ALLOCHTOON. Daar kon geen liefdevolle Hollandse tante of moeder wat aan veranderen. Dit was geen prettige ervaring en na bijna 3 jaar besloot Mike terug te gaan naar het land van herkomst, Israël.
Niet alleen was ik zijn moeder maar ik was bijna 40 jaar geleden ook een nieuwe immigrante in Israël. Wel had ik verschillende talen tot mijn beschikking om mij met de nieuwkomers, ongeveer 1000 per dag in die dagen, te behelpen. Dat was een groot voordeel en gaande weg leerde ik de Hebreeuwse taal maar weet dus hoe het voelt.
In 1994 overleed mijn man en de kinderen waren meer weg dan thuis. In 2003 Ik heb mij in Huizen laten opvangen door dezelfde tante, die zich om Mike bekommerde.
Ik woon hier nu bijna 4 jaar heel tevreden en ontdekte de gelegenheid om iets zinvols te gaan doen voor de Allochtonen. Zo schreef ik mij October 2006 in voor de instructie cursus.
De eerste les neemster werd mij geïntroduceerd door Carla van Ruiten van: "Met Taal Op Weg". Carla is een pittige dame, die de wind in de zeilen heeft. Zij legt alle contacten en ik gaf mijn eerste les op 15 januari 2007.
Dit was een Marokkaanse vrouw, die verschillende problemen had en het gebrekkige Nederlands, was niet haar grootste probleem.
De tweede leerlinge, een Somalische 64 jarige Oma die de naam van Oma nog steeds draagt.
Nummer 3 is een man!
Eh? Hoe kan dat?
Waar ik vandaan kom, hebben we geleerd dat 'zo goed als' alles kan als je maar wilt. Voor de goede orde kreeg ik zijn vrouw er bij, maar dan wel op een andere dag.
Drie van mijn lesnemers waren compleet analfabeet. Maar na 4 maanden begonnen ze te lezen, zij het met "bekkentrekken'' om de woorden er met alle voorkomende letters uit te krijgen.
Hartverwarmend.
Voor de afwisseling en tevens om in een nood te voorzien, ben ik met tellen en eenvoudige rekensommetjes begonnen.
Tellen met Pompoenen pitten.
En dan niet:
Wachad, tneen, telete, arbah, chamsa......
Maar,
Een, twee, drie, vier, vijf.....
Dat deed het! Vooral de 'Man' kreeg het leuk door, zeker toen hij leerde met pitten op tafel, dat drie plus zeven, tien is. Ook 4+6=10 en ook 8+2=10 en 5+5 = ook 10.
Hij zei vol verbazing: "Mooi"!
Les neemster nummer 5 is 29 jaar oud. Hetgaat langzaam, maar zij is blij met elk nieuw woord dat ze leert.
Waarom ik zoveel leerlingen heb?
Op mijn leeftijd, op weg naar 72, kun je het jezelf niet veroorloven kostbare tijd NIET te gebruiken.
Het wordt niet op het saldo van je Levens Bank Rekening bij geschreven.
Het komt gewoon te vervallen.
Comments
No comments yet. You can be the first!